Beste lotgenoten,
Ik ben Kathleen, geboren in Lier in 1969.
In 1985 kreeg ik als 15 jarige puber de ziekte van Crohn die eigenlijk heel mijn leventje overhoop heeft gegooid, in de negatieve maar zeker ook in de positieve zin.
In 1992, na een lange hospitalisatie en een aantal darmoperaties kreeg ik een definitieve ileostomie, dit jaar dus al 20 jaar.
“Mama” worden was altijd mijn grote droom, helaas liet mijn buik niet meer toe om zwanger te kunnen worden.
Na een paar moeilijke jaren en mijn doorzettingsvermogen werd ik 7 jaar geleden, in april 2005 mama, van het mooiste en liefste meisje van de hele wereld.
Mijn dochter Jill, geboren in China in 2004.
Zij is het mooiste en beste wat kon overkomen. Mijn positieve noot in wat ooit een negatief verhaal was, mijn “crohnisch geluk”, zoals de titel van mijn boekje zelf zegt. Dat heb ik voor een deel geschreven voor haar, een deel om aan de wereld, aan lotgenoten te laten weten, geef nooit op, hoe donker de wolken soms ook zijn.
Natuurlijk is het leven met een stoma niet elke dag rozengeur en manenschijn, dat weten jullie ook wel.
We hebben allemaal wel eens van die dagen dat je die buik van vroeger terug zou willen hebben.
Ik denk dan nu gewoon maar aan gaan winkelen, broeken passen … de frustratie, de boosheid die dan eventjes naar bovenkomt, als je de zoveelste broek past die toch niet goed zit.
Of zoals binnekort, dan vertrek ik eventjes naar de Spaanse zon, dan komen de dromen, zoals bijvoorbeeld ginder aan te komen zonder materiaal …
De zenuwen op de luchthaven, want mijn materiaal heb ik in mijn handbagage, weliswaar met de nodige documenten van de dokters, maar toch altijd een beetje spannend.
Ik ben nu full time mama,
dat klinkt al mooier dan “op invaliditeit”
Doordat ik mijn gehele dikke darm en groot deel van de dunne darm mis, ben ik niet meer in staat om te gaan werken. Vroeger had ik een zelfstandige zaak, die ik jammer genoeg heb moeten opgeven.
Om de drie weken krijg ik ook een baxter met extra magnesium en vitamines omdat die opnames gestoord zijn en anders de vermoeidheid teveel parten speelt. Gelukkig kan dat nu zo toch een beetje op peil gehouden worden.
Maar positief bekeken, ik ben er nu voor mijn dochter. Zij vindt het natuurlijk geweldig dat haar mama elke dag om 15.30u aan de schoolpoort staat.
Het heeft zo zijn voordelen. Alleen … huismoeders/vaders worden niet altijd zo beloond als andere werknemers, maar we werken soms meer dan full time, niet waar? En onze overuren, slapeloze nachten? Geen bonussen, geen extra’tjes voor ons ook al doen we alles met veel liefde, soms wordt het toch al eens vergeten.
Ik eindig dit stukje met een mooi en toepasselijk spreukje, “ Het vermogen om te beminnen, om te zorgen, geeft het leven zijn diepste betekenis”. (Pablo Casals)
Laat ons daar volgende keer aan denken als we aan het strijken of aan het kokerellen zijn
Groetjes en tot volgende keer,
Kathleen |